Kevin i Dominique Gill od lat prowadzą dom zastępczy — i wiedzą, że każde dziecko, które do nich trafia, niesie ze sobą własną, często bolesną historię. Gdy w 2018 roku pojawił się u nich 10-letni Andrew — chłopiec, który przeszedł przez 26 różnych domów zastępczych i dwukrotnie stracił szansę na adopcję — nie planowali zmieniać swojej roli. Życie jednak miało inne plany.
26 domów i dwie nieudane adopcje — historia Andrew
Andrew trafił do Gillów jako kolejny przystanek w długiej podróży przez system opieki zastępczej. Za sobą miał 26 prób osiedlenia się w różnych rodzinach — żadna nie skończyła się sukcesem. Gillowie przyjęli go tymczasowo, z założeniem że Andrew poczeka u nich na rodzinę adopcyjną. Byli świadomi, że chłopiec z taką historią może być wyzwaniem. Zgodzili się mimo to — i to bez wahania.
Dwie rodziny zrezygnowały z adopcji — Andrew za każdym razem wracał do Gillów
Dwie różne rodziny wyraziły chęć adopcji Andrew — i obie ostatecznie się wycofały. Dla większości dzieci to doświadczenie byłoby druzgocące. Andrew przeżywał je jednak inaczej: każdy powrót do domu Gillów przynosił mu ulgę. Podświadomie wiedział, że to właśnie tutaj czuje się bezpiecznie. Tego Dominique i Kevin przez długi czas jeszcze nie widzieli.
Joc i Andrew — bracia z wyboru
W domu Gillów mieszkał już Joc — biologiczny syn pary, w tym samym wieku co Andrew. Chłopcy szybko stali się nierozłączni. Gdy pojawiła się kolejna rodzina zainteresowana adopcją Andrew, ani Joc, ani sam Andrew nie poczuli spodziewanej radości. To był moment, który dał Dominique do myślenia. Po rozmowie z mężem para podjęła decyzję: Andrew zostaje. Na zawsze. Początki nie były łatwe — chłopiec z wieloletnią historią odrzucenia instynktownie odpychał tych, którzy chcieli mu okazać miłość. Testował granice, sprawdzał, czy tym razem też zostanie porzucony.
Gillowie nie odpuścili — i zapytali Andrew wprost
Mimo trudnych momentów Kevin i Dominique trwali przy swojej decyzji. Postanowili też zakomunikować ją Andrew w sposób, który chłopiec zapamięta na całe życie. Powiedzieli mu wprost, że nie szukają dla niego kolejnego tymczasowego miejsca — że chcą, żeby został z nimi na stałe. I zapytali go, czy wyrazi na to zgodę. Andrew powiedział tak. Ten moment stał się początkiem nowego rozdziału — dla wszystkich.
Cztery lata później — rodzina, która ciągle rośnie
Od momentu adopcji minęły cztery lata. Andrew i Joc są dziś nastolatkami — ich więź, choć wystawiana na próbę jak w każdej normalnej rodzinie, jest silna. Do rodziny dołączyły też Kynnedi i KJ. Gillowie zbudowali coś, czego żaden dokumentu nie jest w stanie do końca opisać: dom, w którym każde dziecko wie, że zostanie.
Różnice, które nie dzielą — lekcja od rodziny Gill
Andrew jest biały — reszta rodziny Gill jest czarnoskóra. W szkole zdarzają się pytania i komentarze. Niektórzy rówieśnicy kwestionują, czy Joc i Andrew są „prawdziwymi” braćmi. Gillowie od początku przygotowali dzieci na takie sytuacje — w domu panuje atmosfera otwartej rozmowy, równości i wzajemnego szacunku. Dominique i Kevin, jako wieloletni przedsiębiorcy aktywnie wspierający społeczność afroamerykańską, dbają jednocześnie o to, żeby Andrew nigdy nie poczuł się mniej ważny ani inny. Bo nie jest.
Co myślicie o adopcji i rodzinach zastępczych? Piszcie w komentarzach.